Μαριονέτες στο θέατρο του παραλόγου

Κανείς δεν με γεμίζει. Σιχαίνομαι τους ανθρώπους, αλήθεια. Τους σιχαίνομαι, τους φοβάμαι και τους λυπάμαι. Είναι όλοι τους φεύτικοι. Δεν αγαπούν, δεν νοιάζονται. Μόνο ψάχνουν μια αγκαλιά να χωθούν για να περάσει το βράδυ, ένα θύμα να του φορτώσουν τα λάθη τους, κάποιον ανυποψίαστο να τον κλείσουν στη φυλακή τους. Οι άνθρωποι είναι κακοί και εφήμεροι. Είναι ανόητοι και ενώ συνεχώς γκρινιάζουν για τον πόνο τους, στην ουσία αυτός τους θρέφει. Δεν θέλουν να είναι ευτυχισμένοι, δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Θέλουν να ζήσουν μια ζωή μέσα στη μιζέρια, έρμαια της μοίρας τους και να έχουν κάποιον να κατηγορούν για όλα τα άσχημα που ζουν. Οι άνθρωποι είναι τέρατα, έτοιμα να σε κατασπαράξουν. Δεν πρέπει να τους πιστεύεις, ούτε να τους εμπιστεύεσαι. Κανείς, μα κάνεις, στο τέλος της ημέρας δεν θα σκεφτεί εσένα πριν από τον εαυτό του. Οι άνθρωποι είναι εγωιστές και επικίνδυνοι. Δεν πρέπει να τους κρατάς πάνω από ένα βράδυ. Δεν πρέπει να δένεσαι. Όλα αυτά είναι κόλπα, είναι δικαιολογίες για να μπορέσουν να σε πονέσουν κι άλλο. Τα δικαιώματα που τους δίνεις θα τα χρησιμοποιήσουν εναντίων σου. Γιατί δεν σέβονται, δεν νιώθουν στοργή, δεν νιώθουν τίποτα. Και αυτοί που θα σου κάνουν το μεγαλύτερο κακό είναι αυτοί που έχεις βάλει μέσα σου. Θα σε καταστρέψουν από μέσα προς τα έξω. Και όσο σου τρώνε τη σάρκα και χαμογελανε με το αίμα σου γύρω από τα χείλη τους, θα σου ψιθυριζουν "σ'αγαπώ". 

15 χρόνια διαφορά.

Μετά από μια χορταστική χυλόπιτα το καλύτερο γιατρικό είναι ένα ραντεβού. Ένα ραντεβού από το πουθενά, χωρίς προετοιμασίες που κανονίστηκε στο 5λεπτο.

Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι όλα όσα ακούς σε ένα πρώτο ραντεβού. Στην πραγματικότητα βλέπεις τον άλλον, όσο και να προσπαθεί για το καλύτερο, τον βλέπεις. Και γω σήμερα είδα ένα παιδί, ετών 35. ( βλ. προηγούμενη ανάρτηση) Είμαστε ψυχολογοι, ακούμε για το παιδί που κρύβουμε όλοι μέσα μας και ψάχνει απεγνωσμένα όσα δεν του έδωσαν οι γονείς του. Άλλο να το ακούς κ άλλο να το βλέπεις. Ήμασταν σε ένα τραπέζι με 15 χρόνια διαφορά και δεν ήξερα τελικά ποιος τα είχε αυτά τα χρόνια. Ήταν τόσο παιδί, τόσο ανυποψίαστος για όλο το θέατρο που παίζει το μυαλό του.

Είναι ένα παιδί. Ένα αφελές, πεισματάρικο και ανυποψίαστο παιδί.

Έχω γνωρίσει πρόσφατα δύο ανθρώπους που επέμεναν και υποστήριζαν θερμά πως η ζωή τους είναι όμορφη, είναι ευτυχισμένοι, περνάνε καλά, δεν τους λείπει κάτι, είναι ζωντανοί κλπ κλπ. Λοιπόν, εγώ όταν ακούω πολλά κεράσια κρατώ μικρό καλάθι. Ίσως είναι προβολικό( κουδουνάκι παρακαλώ) αλλά κάτι δεν μου κολλάει σε όλη αυτή την τελειότητα. 

Και φυσικά, είχα δίκιο. Ο τύπος είναι στον κόσμο του, γιατί προφανώς κάτι κρύβει, κάτι του λείπει. Του λείπει μάλιστα από τόσο παλιά που εχει ξεχάσει πλέον ότι το ψάχνει. ( και εδώ να αναφέρω ότι μου έκανε σχόλιο για την υποσυνειδητη ερωτική μου διάθεση)  Λοιπόν είναι προφανές πως ένας άνθρωπος που σκέφτεται συνέχεια το σεξ, μιλάει συνέχεια για το σεξ, κάνει πολύ σεξ και θέλει να κάνει πολύ σεξ, θα βλέπει ΠΑΝΤΟΥ το σεξ. Όχι ότι είναι κακό αλλά εφόσον ενεργοποιηθηκε το μικρόβιο της αναζήτησης είμαι περίεργη να μάθω τι σημαίνει αυτό. Σίγουρα κάτι παίζει με τη μάνα (duh) και σίγουρα αυτό έχει σχέση με την ανάγκη φροντίδας που τον διακατέχει όπως μου είπε.

Πολύ διαγνωστικό βγαίνει αυτό το ποστ. Anyway, θα έλεγα ότι η σημερινή έξοδος ήταν ενδιαφέρουσα και κλινικά και γενικά. Θεέ μου τι λέω..η ερευνητική με έχει καταστρέψει. 

Αχ νε

Τρελαίνομαι να πέφτω στους μαλακισμένους αγάμητους μετριοφρωνες που την έχουν δει σωτήρες και προφανώς ηδονίζονται να συζητάνε μαζί σου επί ώρες ότι είσαι "κοπελάρα μου, σοβαρό κορίτσι για σχέση" αλλά  "κάνε και λίγο γυμναστική και  θα είσαι σα μοντέλο". Αχ, είσαι τόσο γλυκός που είσαι πρόθυμος να με πηδηξεις μόλις θα πληρώ τα στάνταρ σου.

Αλλά αυτό που πραγματικά με ξεπερνάει είναι που σου κάνει ερωτήσεις του τύπου πες μου πως νιώθεις που ΚΑΤΑ ΛΈΞΗ σε είπα "πολύ ευσωμη για τα γούστα μου " και πες μου ακριβώς τι σκέφτεσαι, χωρίς ευγενιες.

Πρώτον "φίλε", τόσοι και τόσοι έχουν προσπαθήσει να μάθουν ακριβώς τι σκέφτομαι και απέτυχαν. I'm better than this,bitch.

Δεύτερον παλιομαλάκα, έχεις φτάσει τόσο πάτο που δεν έχω σκέψεις για σένα πια. Οι σκέψεις μου είναι απλά μια εικόνα.

Θα ήθελα να παραθέσω ολόκληρη τη συνομιλία απλά επειδή παίζει να είναι η πιο γαματη συζήτηση που έχω κάνει τον τελευταίο καιρό. 

Ο τύπος ξεχειλίζει ναρκισισμο και κάτι άλλο που δν ξέρω πως λέγεται επιστημονικά αλλά σε απλά ελληνικά θα το έλεγα μαλακια. Μια φράση, και τα είδα όλα. " θελουν να μιλάμε και να τους συμβουλευω " ( ή απάντηση στην ερώτηση μου γιατί νιώθει την ανάγκη να αλλάζει αυτούς που είναι δίπλα του)  

Αχ νε, πες μου κι άλλα.

 Πως όλοι κρεμονται από τα χείλη σου. Πως ζητούν τις συμβουλές σου οι οποίες αν και "αρνητικές" έχουν καλό σκοπό και φυσικά αφού ο άλλος καταλάβει ότι τελικά είχες δίκιο τις ακολουθεί. 

Δεν ξέρω αν κάποια μέρα τέτοια περιστατικά έρθουν στο γραφείο μου, πως θα τα αντιμετωπίσω. Νομίζω θα βάλω τα γέλια στη μέση της συνεδριας γιατί πραγματικά με ξεπερνάνε αυτοί οι άνθρωποι.  

ΥΓ: το google γουστάρει να τρολάρει, και είπε να μου δώσει αυτό ως αρχική σήμερα: 

τονυ ρε φιλε? τονυ????
fuck this. I'm so done.

* έχει παρατηρήσει κάνεις άλλος ότι βρίζω πολύ τελευταία εδώ ? Και γενικά αλλά περισσότερο εδώ. Χμ. 

one-night-stand και καλά.
εγώ.ποτέ.ξανά.

Τέντωσε το χέρι σου. Θα σου το κόψω

Θα ήθελα να σε πιάσω και να σου δώσω ένα γλωσσόφιλο, να σε πνίξω με τη γλώσσα μου, έτσι για το γαμώτο. Για να μην σε έχω απωθημένο, για να μη με γυρίσει πίσω το πείσμα μου. Και μετά εκεί που θα έχεις μείνει και θα σκέφτεσαι πως να μου πεις ευγενικά ότι με βλέπεις "φιλικά", θα σου χώσω ένα χαστούκι για όλες τις μαλακίες που μου έχεις κάνει και θα σηκωθώ να φύγω. Για πάντα. 

Rewind

Είναι όμορφο να απασχολείς το μυαλό σου με χαζογκομενικές ιστοριούλες. Ποιος ήρθε, ποιος έφυγε, ποιος άγγιξε. Αλήθεια ποιος σε άγγιξε? Ποιος από όλους αυτούς που γεμίζεις τον χρόνο σου σε άγγιξε πραγματικά? Κανένας, ένας μόνο ? Κι αυτός ο ένας, σου έφυγε με το ξημέρωμα. Γιατί ? Γιατί μετά από τόσο καιρό κάτι που ξεκίνησε τόσο όμορφα, με τόσες προοπτικές έπρεπε να τελειώσει άδοξα με μια πόρτα να κλείνει. Και όσες άνοιξαν ύστερα ήταν από χατιρι στην πλήξη μου, να ξέρεις. Μπορούσαμε να βρούμε μια λύση. Ένα συμβόλαιο με δικούς σου όρους. Λίγα πράγματα θα ζητούσα.. Ένα ποτό τις Κυριακές το βράδυ και ένα φιλί πριν βγω από το αμάξι. Αλλά νόμιζες σε θέλω αποκλειστικό, όχι. Ωραίο είναι το παιχνίδι, μαρεσει και μένα. Απλά μερικές φορές κουράζομαι. Γι'αυτό σε ήθελα, για τα αξημέρωτα βράδια της Δευτέρας, ίσως και καμία Τετάρτη για να σπάει η βδομάδα. Ούτε καν Παρασκευές και Σάββατα. Τις Κυριακές, μόνο τις Κυριακές.

O 35

Αυτή τη στιγμή δεν είμαι καν νευριασμένη με τον "σωστό" εαυτό μου. Ίσως όσα ψεγάδια θυμού υπήρχαν έχουν εξαλειφθει από την κούραση.

Ήμουν έτοιμη να πάω. Πήρα τηλέφωνο την Δέσποινα και της είπα ότι θα πάω. Αλήθεια το σκεφτόμουν και το ήθελα τόσο πολύ. Και μετά ερχόταν η φοβισμένη φωνή της λογικής και μου φώναζε πως δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνω αυτό γιατί στην καλύτερη θα καταλήξω τύφλα και βιασμένη σε κανένα στενό. Φοβόμουν και η αλήθεια είναι είχα λόγους να φοβάμαι. Βέβαια από την άλλη είχα και τρόπους να προστατευθω.

Όπως και να χει από την ώρα που πήρα το μήνυμα υπήρχε μέσα μου μια συνεχής έκρηξη του ναι και του όχι. Το ναι τρομακτικό, ριψοκίνδυνο και σίγουρα διασκεδαστικό, το όχι ασφαλές, ηθικό και λίγο ανιαρο. Ένιωθα τις εκρήξεις μέσα μου,  ποναγε το στήθος μου. Και μέχρι να μπω στο μετρό και να εξαλειφθει κάθε πιθανότητα αλήθεια πίστευα ότι θα πάω. Ότι χωρίς να το καταλάβω θα βρεθώ στο τραπέζι τους με ένα ποτό στο χέρι και τρεις ξένους δίπλα μου.

Τα μηνύματα του σαν να ήξεραν ακριβώς τι σκέφτομαι. Έλα, μου λέει θα σε γυρίσω εγώ σπίτι... Έλα, και θα τη βρούμε την άκρη... Έλα, σου λέω. Και έπρεπε κάθε φορά να επαναλαμβάνω στον εαυτό μου γιατί θα έλεγα όχι. Ένα ισχυρό και αμετάκλητο όχι με την προφαση ότι θα ήταν δύσκολο να γυρίσω αφού θα έκλεινε το μετρό και φυσικά δεν θα δεχόμουν να μπω στο αμάξι του.

Όταν τελικά έφυγα από το κέντρο  ένιωσα μια τεράστια ανακούφιση, κούραση σχεδόν, αφού ο πόλεμος μέσα μου σταμάτησε και μπορούσα πάλι να ανασάνω. Ήταν τόσο ευχάριστο.. Ένιωσα απέραντη ηρεμία.
Περίμενα να μετανιώσω και να νιώσω ηλιθια που πάλι, παρόλο που όλο λέω θα σταματήσω να φοβάμαι, άφησα το φόβο να με καθοδήγησει και δεν έζησα ένα τρελό βράδυ ( ή και πρωί) . Όμως καταβαθος ήμουν ευγνώμων για αυτή μου την σωστή και ξενέρωτη πλευρά. Μερικές φορές με σώζει. Και παρόλο που μπορεί σήμερα να ήταν ότι πιο τρελό έχω κάνει και ο,τι πιο καλό έχω ζήσει θα μπορούσε επίσης να εξελιχθεί και πολύ άσχημα. Ή ακόμα κ αν δεν εξελισσοταν άσχημα, αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν μια επιλογή που ενδείκνυται να γίνει.

Τέλοσπαντων τέλος καλό όλα καλά. Γύρισα σπίτι σωα και αβλαβης, χωρίς να μετανιώσω. Προς το παρόν τουλάχιστον ίσως μου έρθει αύριο. Ποιος ξέρει.

Θέλω μια έξοδο με τους δικούς μου όρους. Θέλω να βγούμε θέλω να τον δω και από εκεί κ πέρα βλέπουμε.

Άλλωστε σε κάθε παιχνίδι έχεις δικαίωμα μόνο για ένα πάσο. Μετά το δεύτερο καίγεσαι. 

Update 28/10

Δεν θα πω απλά πάσο. Θα φύγω από το παιχνίδι. Δεν φταίς εσύ που θέλεις να πηδηξεις ο,τι κινείται, φταίω εγώ που εκλεινα τα αυτιά μου σε ο,τι δεν μου άρεσε, και προσποιουμουν ότι έλεγες αυτά που ήθελα να ακούσω. Δεν ήταν κ δύσκολο, έπαιζες καλά. Γιατί να θέλει να μπλέξει μαζί σου χαζουλα, επειδή του άρεσαν τα αστεία σου ? 

Ας κλείσουμε άλλη μια πόρτα.

Boom

You're a virgin who can't drive

Let's just take a second and appreciate the fact that my last blog was called like this and now none of these things apply. 

Oh, well. 

And also I need some self credit for publicly admitting(after several years)  that I'm not a fucking virgin. Good job. First step to uncovering the ugly mess he left you in. 

δεν είναι να απορείς

μετά τον κόκκινο  δράκο
ο πρίγκιπας μοιάζει αδιάφορος.