Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

Μπιπ , μπιπ , μπιπ


Σήμερα θα έπρεπε να βρέχει. Ο ήλιος είναι τόσο φωτεινός που μοιάζει σαν να μου τρίβει στη μούρη τη ζωή που νιώθω να γλιστράει από τα χέρια μου. Όλα μοιάζουν πιο πράσινα, πιο ζωντανά σαν να κοροϊδεύουν τον θάνατο. Σαν να του δείχνουν τι έχει να χάσει.

Η ώρα είναι 7 και κάτι ξημερώματα και όλοι έχουν ξυπνήσει. Όλοι έχουν ζωή που ξεχειλίζει από μέσα τους. Έτσι μου έρχεται να πάρω ένα πινέλο και να τα βάψω όλα μαύρα. Και τη ζωή τους και το φως τους και τη ψυχή τους. Η αλήθεια είναι δεν με νοιάζει τι ώρα είναι, δεν με νοιάζει αν έξω ο ήλιος λάμπει επιδεικτικά και φωτίζει μέχρι εκεί που φτάνει το κόκκινο μάτι μου. Δεν με νοιάζει καν αν όλοι είναι πράγματι ζωντανοί ή παίζουν θέατρο μόνο για σήμερα.

Ο μόνος ήχος που ακούω είναι μια μηχανική ανάσα και μερικά μπιπ μπιπ που, αν και σε άλλη περίπτωση θα ήταν ένα ενοχλητικό άχρηστο άκουσμα, σήμερα είναι ο πιο καθησυχαστικός ήχος που φτάνει στο αυτί μου. Αυτή η μουσική από μηχανές που είναι τελείως ψεύτικη και απλώς παρατείνει το αναπόφευκτο έχει γίνει κάτι σαν νανούρισμα και στοργική αγκαλιά.

Ο ήχος αυτός μετράει τις στιγμές μου μέσα σε αυτούς τους βρώμικους, γεμάτους απελπισία τοίχους, μετράει τις ανάσες που παίρνω και τη ζωή που φεύγει. 

Από το ένα κλουβί στο άλλο. Όσο και να περπατάω μέσα σε αυτούς τους ατελείωτους διαδρόμους τελικά όλοι συνδέονται μεταξύ τους και δεν οδηγούν πουθενά. Προχωράς, στρίβεις, ανεβαίνεις, κατεβαίνεις και πάλι νιώθεις το δέρμα σου να ποτίζει με απελπισία. Πως μπορεί κάποιος να ξεφύγει? Και αν το καταφέρει ποιο είναι το τίμημα?

Αυτό το καταραμένο ρολόι έχει χαλάσει. Ο χρόνος δεν περνάει. Η ίδια στιγμή απλά επιμηκύνεται και διαρκεί για πάντα. Ούτε αρχή, ούτε τέλος. Μονάχα μια ατέρμονη και τρομακτική αδράνεια. Τικ τοκ τικ τοκ και η αναμονή δεν τελειώνει.


Οι καινούργιοι τοίχοι είναι ακόμα πιο άδειοι και αφιλόξενοι. Μοιάζουν να κουνιούνται και να έρχονται κοντά σου μέχρι που θα σε πνίξουν. Η μουσική έχει γίνει φασαρία. Αυτά τα μηχανήματα δεν αστειεύονται. Μπιπ μπιπ μπιπ ακούγονται από παντού και κάθε ήχος ταράζει την καρδιά μου σαν ηλεκτροσόκ. Όλοι είναι πιο σοβαροί και σε κοιτούν δίχως να μιλάνε. Ησυχία, ησυχία, ησυχία και μόνο αυτή η φασαρία σπάει τη σιωπή.

Έρχομαι κοντά σου και νιώθω να πνίγομαι. Η ανάσα μου έχει γίνει δύσκολη και η ψυχραιμία μου εξαντλείται όπως το οξυγόνο στα βαριά πνευμόνια μου. Λένε λένε λένε και δεν μου φτάνει τίποτα.  Ίσως γιατί δεν ακούω αυτό που θέλω.

Θέλω να μείνεις εδώ. Να μην πας πουθενά. Να δώσεις άλλη μία μάχη και να σπάσεις αυτούς τους τοίχους που σε πνίγουν.  Έχουν κλείσει τη ζωή σου σε μπουκάλες και ορούς. Πάρε μια ανάσα και φώναξε τους όσο πιο δυνατά μπορείς να στα δώσουν πίσω. Ούρλιαξε και διώξε τις αλυσίδες σου.  Θα δεις όλα θα γυρίσουν σε σένα. Όλα τελειώνουν και αρχίζουν από σένα.

14 σχόλια:

Nastenka είπε...

Δεν ξέρω αν είναι αληθινό ή κύημα της φαντασίας, εύχομαι όμως να πάνε όλα καλά!

Φιλημένη μες τους Κινηματογράφους είπε...

Όλα τα παραμύθια από μια αλήθεια γεννιούνται. Σε ευχαριστώ πολύ και καλωσήρθες!

siren girl είπε...

Σε νιώθω σε κάθε κύτταρο, δεν μπορείς να το φανταστείς. Αλήθεια η ψέμα, είναι αυτό που εσύ νιώθεις και εκφράζεις με τον τρόπο που μπορείς, όπως και να χει, κάποια στιγμή θα νιώσεις οτι πρέπει να βγεις στην επιφάνεια. Θα πετάξεις αλυσίδες, θα σπάσεις τοίχους μονάχα και όταν εσυ εισαι ετοιμη. Οσο καιρό και να πάρει. Οτι κι αν ειναι, οπου και αν στεκεσαι, να θυμασαι,Ολη η δυναμη που εχεις κρύβεται μονάχα μέσα σου.
Σε φιλω

Yannis Politopoulos είπε...

Η πρωτόλεια προβολή της ζωής σας

Στη διαδοχή των επισκέψεών της στους Κινηματογράφους, η κοπέλα που έχει δανειστεί συμβολικά το όνομα της έβδομης τέχνης, αναγνωρίζει ότι το βλέμμα της συνιστά έναν καινούριο χώρο, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Κι αυτό που ψάχνει είναι η εύρεση του πιο κατάλληλου σκηνοθέτη. Μα αυτός υπάρχει ήδη στην απεραντοσύνη του δικού της βλέμματος, γιατί η ίδια τον δημιουργεί καθημερινά, καθώς η ζωή της είναι ήδη ένα μοναδικό κινηματογραφικό έργο.

Γιατί είστε εσείς, η ύπαρξη μιας αμοιβαίας υπόσχεσης.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Φιλημένη μες τους Κινηματογράφους είπε...

Έχεις απόλυτο δίκιο!
Καλό βράδυ!

Φιλημένη μες τους Κινηματογράφους είπε...

Τι γίνεται αν κάποιος αθετήσει αυτή την υπόσχεση?

Yannis Politopoulos είπε...

Η αθέτηση

Διαβιούν άνθρωποι που βιάζονται, άνθρωποι που αναμοχλεύουν τον εαυτό τους και τους άλλους. Απέναντί τους μπορούν να εκδηλώνονται μόνο δύο αντιδράσεις: ή η οριστική απόρριψη ή η αναμονή της απόλυτης σιωπής. Και οι δύο αντιδράσεις απαιτούν την ειλικρινή αποδοχή του εαυτού μας.

Γιάννης Πολιτόπουλος

Φιλημένη μες τους Κινηματογράφους είπε...

Πραγματι αυτή η αποδοχή είναι το δυσκολότερο έργο μας. Σας ευχαριστώ πολύ και καλό σας βράδυ!!

Λουΐζα Γκανούτα είπε...

"Όλα τελειώνουν και αρχίζουν από σένα".
Δεν ξέρω πόσο σοφό είναι αυτό ως φράση, πάντως έτσι πορεύτηκα ως τώρα στη ζωή μου. Καλώς ή κακώς...

Φιλημένη μες τους Κινηματογράφους είπε...

Καλώς!

Isocratis είπε...

Αυτοί οι διάδρομοι, τα ψυχρά χρώματα, οι λαμπτήρες φθορίου, οι ήχοι των μηχανημάτων, τα βλέμματα των συγγενών και ότι άλλο χαρακτηρίζει νοσοκομείο νομίζω είναι από τα πιο δύσκολα μέρη στις πόλεις... Αναγκαία βέβαια γιατί πολλές φορές μέσα από την απελπισία και την τέφρα αναδύεται η ελπίδα σαν Φοίνικας και τελικά η ζωή επιστρέφει και βρίσκει τα πιο ωραία της γλυκά χρώματα.

Καλή υπομονή και ..υγεία, δε ξέρω τι άλλο να πω :-/

Φιλημένη μες τους Κινηματογράφους είπε...

Ακριβώς όπως τα λες είναι αλλά δυστυχώς δεν γεννιέται πάντα ο Φοίνικας.
Σε ευχαριστώ όμως.

Mia Petra είπε...

Αν είναι αλήθεια, εύχομαι να γίνει γρήγορα παρελθόν... Έχω ζήσει στιγμές που θα ήθελα να σπάσω το ρολόι του νοσοκομείου... Καλώς σε βρήκα. Petra

Φιλημένη μες τους Κινηματογράφους είπε...

έγινε παρελθόν πιο γρήγορα απ'ότι έπρεπε δυστυχώς. Σε ευχαριστώ πολύ και καλωσήρθες!!!