Θέλω να γράψω πολλά όμορφα πράγματα., να απιθανατίσω ευχάριστα συναισθήματα και να κρατήσω αυτή την αίσθηση για όσο αντέξει στο χρόνο.

Σήμερα είναι λες και όλα μπήκαν στη θέση τους. Τα κομμάτια του παζλ ενώθηκαν και όλα βρήκαν το δρόμο τους. Και περισσότερο εγώ βρήκα τον.δρόμο μου. Πάντα οι μεγάλες αλλαγές με βρίσκουν απροετοιμαστη. Πάντα τρομάζω στην σκέψη ότι πρέπει να αντιμετωπίσω κάτι καινούργιο και έτσι απλά καταλήγω να το αποφεύγω.  ( εξου και) Έχει αποδειχθεί περιτρανα πια πως χρειάζομαι αυτή την μικρή ώθηση για να ξαναμπω στο παιχνίδι και δυστυχώς δεν έρχεται πάντα. Και δεν θα έπρεπε να έρχεται πάντα, τελοσπαντων. Σήμερα την πήρα λοιπόν.

Νιώθω μερικές φορές σαν να χάνω τον εαυτό μου μέσα στις σκέψεις μου και μετά ξαφνικά καθώς συζητάω και έχω ηρεμήσει γιατί πολλά πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει ξαφνικά νιώθω μια απόλυτη διαύγεια και όλα στο μυαλό μου καθαρίζουν. Νιώθω κυριολεκτικά να βγαίνω από μια ζαλαδα και μπορώ επιτέλους να δω τα πράγματα όπως.είναι.  Κάθε πότε και για πόσο καιρό διαρκεί αυτή η παρένθεση και τι μου κοστίζει κάθε φορά. 

Μαύρα μάτια γεμάτα από κενό

Σαν να το βλέπω. Τα μάτια σου που δεν πέφτουν πάνω μου ούτε καν τυχαία. Κι όταν με κοιτούν είναι άδεια. Όλα αυτά τα υπέροχα χρώματα και η ζεστασιά που έβλεπα μέσα τους δεν υπάρχουν πια. Τουλάχιστον όχι για μένα. Ξέρω, διαβάζω τις σκέψεις σου. Ξέρω τι νιώθεις, ξέρω πως με βλέπεις. Ανοίγουν τρύπες στο σώμα μου κάθε φορά που θυμάμαι εκείνο το υπέροχο ζεστό χαμόγελο. Όλα όσα μου έδωσες χωρίς να σου ζητήσω ποτέ τίποτα.

Let me feel that pain again

Thinking all love ever does, is break 

and burn 

and end. 

ΟΜΟΦΟΒΙΚΟΙ ΠΑΝΤΟΎ, ΑΓΆΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ ΜΑΛΑΚΕΣ

Το μίσος, αυτό θα σας φάει. Η ανάγκη σας για ασφάλεια και προγεγραμενους κανόνες. Διαφορετικότητα πουθενά. Αγάπη πουθενα. Ο πάτερ σας, μόνο κρίνει και συγχωρεί. Σε φτύνει στο πρόσωπο και σου ζητά να απολογηθεις που δεν γυρισες και το άλλο μάγουλο. Δεν μπορείτε να δείτε πέρα από τη μύτη σας ρε σκατοψυχοι. Δεν σκέφτεστε πόσοι άνθρωποι καταστρέφονται ψυχικά, ζουν μια ζωή μέσα στη καταπίεση και την δυστυχία επειδή εσείς δεν θέλετε να δεχτείτε ΠΩΣ ΔΥΟ ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΑΓΑΠΙΟΥΝΤΑΙ. Πείτε μου ένα λόγο, μόνο έναν, που δεν βασίζεται σε στερεότυπικες μαλακίες και στενομυαλα κεφάλια.

Δεν έχω γνωρίσει πιο επικίνδυνους ανθρώπους από τους παπάδες. Ήθελα να ήξερα ο Θεός σας, αν υπήρχε, τι θα έλεγε? Εγώ πάντως στη θέση του θα πατούσα το restart. 

Σαν να σε ξέρω.

Το είχα ξεχάσει ή δεν το έχω ξαναζήσει... Όπως και να χει ο οργανισμός μου και σίγουρα το μυαλό μου δεν ήταν προετοιμασμένα για όλο αυτό. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα, τόσο εύκολα! Είναι δυνατόν να νιώθω τόσα πολλά και τόσο έντονα μέσα σε μια μέρα ? Όχι, ότι φημίζομαι για την αυτοσυγκράτηση μου αλλά... Τόσο εύκολα ? Τι να κάνω, τι να πρωτοπω. Δεν έχω λόγια και δεν αρκετό χρόνο να πω όλα αυτά που θέλω.
Και τώρα τι ?
Μαζί ?
Γιατί οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική μοιάζει τρομακτική ? Θεέ μου τι νιώθω, τι σκέφτομαι, τι συμβαίνει.
Και δεν είμαι και σίγουρη,........
Δεν είμαι σίγουρη όταν τα πράγματα δεν λέγονται κ απλώς εννοούνται. Κι από την άλλη, κάτι μέσα μου μου λέει πως όλα είναι καλά. Πως για μια φορά δεν χρειάζεται να ανησυχώ. Πως βρήκα αυτό που έψαχνα και ακόμα περισσότερα που δεν ήξερα πως χρειαζόμουν.
Δεν ξέρω αλήθεια... Νιώθω σαν μικρό παιδί που πήρε καινούργιο παιχνίδι. Διαφορετικό από όλα τα άλλα, μοναδικό, σαν κ εκείνο δεν είχε ξαναδεί.
Αλλά ούτε αυτό είναι αρκετό. Τίποτα δεν είναι αρκετό για να περιγράψει όσα νιώθω. Η καρδιά μου πάει να σπάσει αλήθεια και έχουν περάσει μόνο μερικές ώρες!!
Ώρες!!  Θεέ μου πως μοιάζουν σαν μέρες και βδομάδες. Είναι ατελείωτες και πάντα μετρούν αντίστροφα.
Τρέμω, κυριολεκτικά. Κρατώ το χέρι μου για να γράψω και πάλι η ένταση που έχω μέσα μου δεν ηρεμει.
Τρέλα.. Ίσως αυτά που νιώθω να πλησιάζουν την τρέλα. Οτιδήποτε άλλο θα ήταν πολύ λίγο. 

Φωτοβολτα

Μια μέρα. Μια γαμημένη μέρα μπορεί να φέρει όλο το κόσμο σου τούμπα. Να σου διαγράψει αποφάσεις, πεισματα, άμυνες, οτιδήποτε έχεις χτίσει με πόνο από την εμπειρία σου. Σε γυρνάει στο μηδέν. Σε πετάει στον αέρα και μετά σε χτυπά με όλη της την δύναμη στο πάτωμα. Και συ χαζεύεις τον ουρανό από χαμηλά. Χαμογελάς και αφήνεσαι. Χτύπα με, λες. Είναι τόσο ωραία η αίσθηση όταν είσαι στον αέρα που πραγματικά δεν σε νοιάζει πολύ αν πέφτεις ή αν ανεβαίνεις πάλι στα ψηλά.

Σκατά. Πάλι θα φάω τα μούτρα μου. 

I deserve more than a guy who fucks me and then leaves, right? 

Φυγή

Σήμερα έφυγα από το σπίτι και η πρώτη μου σκέψη ήταν να μην ξαναγυρισω. Κουράστηκα, σας βαρέθηκα, δεν μπορώ να είμαι το σκουπιδαριό για τα σκοτάδια σας. Μακάρι να έφευγα μια και καλή. Ήξερα πολύ καλά που θα μπορούσα να περάσω το βράδυ γιαυτό και η πρώτη κίνηση μου ήταν να βγάλω το κινητό από τη τσέπη και να στείλω ένα μήνυμα. Προσπαθωντας με νύχια και με δόντια να συγκρατησω τα δάκρυα μου και με την υγρασία να θολώνει τα μάτια μου, πληκτρολόγησα " γειά σου, τι κάνεις "

Η απάντηση ήρθε αμέσως. "Γειά σου όμορφη" και ξαφνικά ένιωσα κάτι μέσα μου να κολλάει ξανά. Ηρέμησα και αποφάσισα να το πάω ως το τέρμα. Ποιο τέρμα δηλαδή αφού το μόνο που έκανα ήταν να ξεκινήσω να περπατάω χωρίς προορισμό. Πήγαινα όπου με πήγαινε ο δρόμος και απλώς δεν με ένοιαζε το πως θα γυρνουσα πίσω. Κάποια στιγμή βρέθηκα σε ένα δρόμο που έχω προσπεράσει πολλές φορές αλλά ποτέ δεν έχω περπατήσει. Είναι μια τεράστια κατηφόρα που στο φόντο της έχει άπειρα φωτάκια πόλης. Περπατούσα για μιάμιση ώρα χωρίς να ξέρω που πηγαίνω, κάποια στιγμή πονεσαν τα πόδια μου και ήθελα να καθισω.  Ο μόνος λόγος που συνέχισα να κάνω ανούσιες βόλτες ήταν ότι δεν ήθελα με τίποτα να γυρίσω πίσω. Όσο περπατούσα ένιωθα πιο άδεια, πιο μουδιασμένη και κάτι τέτοιο στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ο,τι καλύτερο.

Το πιο τρομακτικό όμως δεν είναι το που πήγαινα ή το που θα περνούσα το βράδυ. Το χειρότερο και το πιο ανησυχητικό είναι πως κανείς, μα κανείς, δεν το ήξερε και ούτε επρόκειτο να το μάθει. 

Αγκαλιά πουθενά

Πότε δεν έχω υπάρξει τόσο κοινωνική.

Πότε δεν έχω νιώσει τόσο μόνη.

Για τον κόκκινο

Θα ήθελα να ξέρεις πως δεν κρατώ κακία. Δεν θα σε θυμάμαι σαν έναν μαλακα, όπως και με παρακάλεσες. Μου έδωσες μια όμορφη νύχτα και όσα σου είπα, αλήθεια ήταν. Βλακεια μου που σε έσβησα έτσι. Είμαι παρορμητικη, το έχω διαπιστώσει. Κολωνω εκεί που πρεπει να μιλήσω και παραμιλαω εκεί που πρέπει να βγάλω το σκασμό.
Μ'αρεσες μωρέ. Και ναι με ετσουξε το ένα βράδυ. Ήθελα κ άλλο. Αλλά πραγματικά δεν έχω παράπονο από εσένα πια. Δεν διασυρω τη φήμη σου. Ήσουν μια πολύ όμορφη έκρηξη χρώματος και γω γατζώθηκα πάνω σου.
Το μόνο που μετανιώνω είναι που μέσα στο θυμό και την στενοχωρια μου από τον πραγματικό μαλακα την πληρωσες και συ. Ελπίζω να έχεις κρατήσει και εσύ εκείνη τη νύχτα και τίποτα άλλο. Μακάρι να ξαναβρεθουμε έστω και τυχαία, μόνο και μόνο για να σου πω πως όλα είναι καλά. Σε θυμάμαι και χαμογελαω, δεν προσπαθώ να σε σβήσω.