Καμπανάκι

(...) Φυσικά, πολλές γυναίκες θέλουν να κάνουν σεξ και προσπαθούν να μπουν σε σχέση μόνο και μόνο για να κάνουν σεξ μέσα στη σχέση. Στην πραγματικότητα το μόνο που θέλουν είναι σεξ αλλά δεν μπορούν να αφήσουν τον εαυτό τους να κάνει σεξ εκτός σχέσης. (..) 

Το κόκκινο fiatάκι

Γιατί όχι, θα γράψω για σένα. Εσένα κ εμένα που υπήρξαμε μόνο σε μια σελίδα ενός τεράστιου βιβλίου σαν κομπάρσοι. Δεν υπήρξε μαγικό πρώτο φιλί. Ήταν μια βίαιη και βιαστική εισβολή της γλώσσας σου στο στόμα μου. Ήταν ίσως το χειρότερο πρώτο φιλί που έχω πάρει. Το ίδιο ήταν το δεύτερο και το τρίτο και το τέταρτο. Δεν ένιωθα τίποτα απολύτως. 

Η αναγουλα ανέβαινε στο λαιμό μου και η γλώσσα σου χτυπούσε άτσαλα πάνω στη δική μου. Σίγουρα δεν ήταν ιδανικό. Μέχρι που άρχισα να σκέφτομαι μήπως έχω κάποιο πρόβλημα και δεν μπορώ να απολαύσω αυτό το φιλί που τόσο περίμενα. 

Χωρίς καθόλου ρομαντισμό, καθαρά ένστικτα και αγγίγματα, μας έδωσαν την επιβεβαίωση που ψάχναμε και οι δύο. Και ύστερα ξεκίνησε η ιστορία μας, με εσένα να μου μιλάς στο αυτί για το πως θα τελειώσουν όλα όταν ο καθένας πάει σπίτι του. Χωρίς δεσμεύσεις και υποσχέσεις. Και γω να σε κοιτώ απορημένη. Ο,τι γίνει, απαντάω προσπαθωντας να δω το συλλογισμό σου. Ελίσσεσαι πανεύκολα και με φιλάς ξανά. Σχεδόν έχω κουραστεί,  δεν το απολαμβάνω. 

Άραγε είναι και για σένα το ίδιο άδεια τα φιλιά σου? Αναρωτιέμαι γιατί δεν νιώθω την έξαρση συναισθημάτων που περίμενα. 

Ξαφνικά μετά τα πολλά φιλιά όταν ξεθαρεύεις και τυλίγεσαι γύρω μου, νιώθω μια αμυδρή αλλαγή. Σαν να εξαφανίζεται σιγά σιγά η ανακατοσούρα και να υπερτερεί η έξαψη. Ένα ζωόδες ένστικτο που με κάνει να κολλήσω πάνω σου και να εξερευνήσω με τα χέρια τα μαλλιά σου. Και όταν σταματάς σχεδόν έχω χάσει την ανάσα μου. Αυτό είναι, σκέφτομαι. Αυτό έψαχνα.

 Η νύχτα προχωράει και ο πανικός μου εξασθενεί. Σε θέλω. Εσένα, χωρίς δεσμεύσεις και υποσχέσεις. Το κάνεις τόσο εύκολο. Όσο μου επιτρέπει η αγχώδης διαταραχή μου και ο φόβος της ματαίωσης, δεν σκέφτομαι το αύριο. Εγώ και εσύ, δύο κομπάρσοι που πήραν την ιστορία στα χέρια τους, κλεισμενοι σε ένα αμάξι δίπλα από το μετρό. 

Αμήχανη σιωπή που όμως δεν ζει πολύ.  Αγγίζεις, φιλάς και μου λες δεν θα κρατήσει αυτό. Αχ, δεν με νοιάζει ούτε λίγο. Δεν με νοιάζει τι θα γίνει αύριο ούτε περιμένω να με πάρεις τηλέφωνο ή να μου πεις βαριά λόγια. Θες να φανείς ανεξάρτητος και όμως συνεχώς απολογείσαι για την στάση σου. Αναρωτιέμαι τι ακριβώς προσπαθείς να μου δείξεις.

 Σου αξίζει κάτι καλύτερο μου λες, και γελάω. Φυσικά και μου αξίζει κάτι άλλο, κάτι που δεν ψάχνω σε εσένα. Με κάνεις να φαίνομαι ευάλωτη και ελαφρόμυαλη αλλά στην πραγματικότητα το ξέρουμε και οι δύο πως αν δεν ήθελα δεν θα ήμουν αυτή τη στιγμή μέσα στα χέρια σου. Με ενόχλησε λίγο που το έβλεπες σαν χάρη. Ήταν καθαρά εγωιστική η απόφαση μου. 

Τολμηρός και προφανώς έμπειρος τα κάνεις όλα πιο όμορφα. Και ύστερα μουρμουρίζεις ανήθικες προτάσεις μέσα στα φιλιά σου. Για το πόσο γρήγορα θα... μπορούσαν να αλλάξουν όλα. 

Νιώθω τα χέρια σου παντού και σκέφτομαι πόσο έλειπαν από το σώμα μου τόσο καιρό. Με κάθε βίαιη κίνηση σου νιώθω να παίρνεις από πάνω μου αγγίγματα άλλων που είχαν ξεθωριάσει. "Αν μου έσκιζες τώρα τα ρούχα θα το κάναμε." Ίσως όμως είναι αρκετά όσα δώσαμε για σήμερα. 

Και από αύριο? Θα σε σκέφτομαι συνέχεια, θα σε νιώθω πάνω μου και θα εκλιπαρώ τη σκέψη σου να πατήσει λίγο τα όρια και να μου ζητήσεις άλλη μια φορά να μείνουμε δύο "φίλοι". 

broken trust

Συγχαρητήρια που μου κατέστρεψες κάθε κομμάτι εμπιστοσύνης που είχε μείνει. Που με έκανες για άλλη μια φορά να επιβεβαιώσω στον εαυτό μου να μη σου ζητήσω ποτέ τίποτα. Και κυρίως που μου έδειξες πόσο άχρηστη με θεωρείς. Πραγματικά τόσο καιρό ζω στον κόσμο μου και πιστεύω όλες αυτές τις ρομαντικές αηδίες που δείχνουν στο σινεμά. Τι χαζή. Γαματη μέρα και σήμερα. 

α-σταματητα

Νιώθω μόνη. 

ΜΟΝΗ. 

Ανεπαρκής. 

Η ουσία μου δεν μπορεί ούτε αυτά τα 4 γράμματα να γεμίσει.

Vanity

Ένιωσα να πέφτει πάνω μου ενα βουνό. Έβλεπα τους ανθρώπους στο μετρό σκυμμενους θλιμμένους και ήθελα να κλαψω. Ήθελα να τους πάρω αγκαλιά και να τους πω συγγνώμη!!! Να ουρλιάξω συγγνώμη που δεν θα μπορέσω ποτέ να απαλύνω τον πόνο τους. Που αυτή η εδώ η ζωή είναι τόσο χάλια και τόσο άδικη και εγώ με όσα πτυχία και να πάρω, όσες προσεγγισεις και να δοκιμάσω πάλι όλα θα είναι σκατα. Ίσως να καταφέρω να βάλω λίγο γκρι στο απόλυτο μαύρο αλλά ως εκεί. Μερικές φορές ούτε καν αυτό!!! Ανέβηκα τις κυλιωμενες και ένιωθα τα μάτια μου να βουρκώνουν. Ήταν πολύ.. Παρά πολύ για μένα. Και μετά ήθελα να κλαψω και για τα δικά μου. ΕΊΝΑΙ ΟΛΑ ΤΟΣΟ ΜΑΤΑΙΑ. Δεν το αντέχω άλλο. 

Δεν ξέρω τι φταίει σήμερα και νιώθω τον κόσμο τόσο ψυχρό. Θα έλεγε κανείς πως είναι άδικο στη γιορτή μου να θέλω απλά να κλειστώ σε ένα δωμάτιο και να κλαίω. Ή τουλάχιστον θα περίμενα τη στοιχειώδη ευγένεια να δεχθούν να έρθουν για ένα ποτό. Ένα γαμημένο ποτό. Αλλά ναι μωρέ θα κανονίσουμε άλλη φορά. 

Και ίσως από όλους όσους σήμερα με ξέχασαν πιο πολύ με πόνεσες εσύ γιαγιά. Δεν χτύπησε σήμερα το τηλέφωνο από σένα να μου μιλάς για 10 λεπτά λέγοντας ευχές και μοιράζοντας αγάπη. Ίσως αυτό χρειαζόμουν σήμερα για να νιώσω πιο ζεστό τον κοσμο. 

Here's to you, you miserable fuck.

Επείγον.

Στο είχα πει πως κάποια στιγμή αυτά τα γαμημένα όρια θα σε πονέσουν τόσο πολύ που θα τρέξεις μακριά και θα το καταλάβεις μόνο όταν θα έχεις φτάσει απέναντι. 

Όχι, δεν είμαι καλά και έχω ξεφύγει. Σε όλα. 

Distorted Angels

Άκουσα ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο και ήθελα να σου το στείλω και να σου πω που χάθηκες, σαν να μην άλλαξε τίποτα, σαν να νιώθω ακόμα κομμάτι σου. Ήσουν ο,τι πιο όμορφο έζησα φέτος. (....)  Ήρθες τόσο κοντά μου τόσο γρήγορα και δεν προσπάθησα καν να σε σταματήσω. Και τώρα γαμωτο η μόνη σκέψη μου είναι πως θα αποφύγω (...) οποιαδήποτε επαφή μαζί σου και πως θα σου κρύψω όλα όσα σκέφτομαι για να μην χρειάζεται μετά να εξηγώ. Βέβαια αν συνεχίσουμε έτσι δεν θα είναι δύσκολο. Μια φορά τη βδομάδα σε ένα δωμάτιο γεμάτο ανθρώπους χωρίς ευκαιρία να μιλήσουμε. Ας είναι. Έτσι θα είναι πιο εύκολο. Έτσι επιτέλους θα με πείσω πως είμαστε μια "ομάδα" με ημερομηνία λήξης. Δεν περίμενα ποτέ να το πω αυτό. Αυτή η ομάδα, όλοι εσείς, εκείνος (...) και εσύ. Ήσασταν οι οικογένεια μου, οι άνθρωποι που δεν φοβόμουν να μιλήσω! Σας μιλούσα! Δεν ξέρεις πόσο σημαντικό ήταν αυτό για μένα. Και αυτό το γραφείο και αυτή η διαδρομή όλα ήταν σαν μια ένεση ενδορφίνης και ηρεμηστικού ταυτόχρονα. Ήταν, γιατί τώρα αναρωτιέμαι αν πραγματικά προσφέρω κάτι σε αυτή την επιστημονική κοινότητα ( πόσο μακριά από την οικογένεια.) Νιώθω ενοχλητική, ανεπιθύμητη, ασήμαντη. Το αστείο ξέρεις ποιο είναι? Το ήξερα πως αυτό θα γινόταν. Αλήθεια μπορούσα να το δω τις Κυριακές που μαζευόμασταν και δεν ήθελα να περάσει ο χρόνος. Το έβλεπα σαν παράλληλη σκηνή σε ταινία. Το τώρα και το μετά. Και ήταν τόσο άσχημο και άδειο το μετά. Όπως και έγινε. Μ Α Κ Α Ρ Ι δεν ξέρεις πως εύχομαι να έκανα σε όλα λάθος αλλά όσα νιώθω είναι τόσο δυνατά που δεν μπορώ να τα αντιμετωπίσω. Μπορείς να θυμώσεις δεν θα σε κατηγορήσω, ή έστω αν το κανω δεν θα το μάθεις, γιατί ξέρω είμαι δειλή. Ξέρω ότι υπάρχει περίπτωση μια στο εκατομμύριο να κάνω λάθος και να μην θέλετε όλοι να με ξεφορτωθείτε. Η εκδοχή αυτή όμως δεν ζει ούτε δευτερόλεπτο στο μυαλό μου πριν την κατασπαράξουν οι αμφιβολίες. Και γω ποιον να πιστέψω όταν όσα μου λέει η φωνή τα επαληθεύει η στάση σου? Μου λείπετε τόσο πολύ...τόσο πολύ που πονάω. Μου λείπει ο σίγουρος εαυτός μου. Η ασφάλεια που πρώτη φορά ένιωσα μέσα σε εκείνους τους τοίχους. Θεε μου, πόσο υπέροχο συναίσθημα η ασφάλεια. Όχι η φτιαχτή, που χρειάζεται τείχη και συρματοπλέγματα. Η ασφάλεια που νιώθεις όταν τα γκρεμίζεις όλα και δεν το σκέφτεσαι πια. Σχεδόν ελευθερία. Πως να μην εθιστείς μετά σε τέτοια συναισθήματα! Πως να μην τα ερωτευτείς!

Το πάρτυ.

Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα, φτάνει που δεν ήρθες.

Δεν καταλαβαίνω για ποιον ακριβώς λόγο συνεχίζω να προσπαθώ να δημιουργήσω ανθρώπινες σχέσεις.